Dünde kalan ve artık mâlûmun olan her şey, bir zamanlar kendisini merak edip durduğun bir meçhuldü. Adına gelecek diyordun. Bekledin, geldi, gördün. Bazen çok zorlayan sıkıntılar, bazen ferahlatan sevinçler olarak teşrif etti. Adı her ne kadar geçmiş ise de tecrübe ettiğin kadarıyla, anladın ki geçmiş, geçmez. Ateşiyle kalmasa, közüyle kalır. Közüyle kalmasa, tozuyla kalır. Tozuyla kalmasa, iziyle kalır. Mâdem böyledir, sızlanmanın hiç gereği yoktur. İnsan bazen çok bunalıp, sadece ölmek ister. ...